४ मार्च, २०१३

असमानतेचं जागतिकीकरण- श्री. गिरीश कुबेर.



एक शनिवार आड असे पंधरा दिवसांनी एकदा  "बुक-अप" हे सदर लोकसत्ता या दैनिकात प्रकाशित होते. या मध्ये इंग्रजी भाषेतील उत्तम आणि वैचारिक दृष्टिकोन असलेल्या पुस्तकांचा परिचय श्री. गिरीश कुबेर हे करुन देतात. या वेळच्या २ मार्च २०१३ च्या शनिवारच्या ’लोकसत्ता’ मध्ये श्री. गिरीश कुबेर यांनी "GLOBALIZATION AND ITS DISCONTENTS" आणि "THE PRICE OF INEQUALITY" या दोन पुस्तकांचा परिचय करुन दिला आहे. या पुस्तकांचे लेखक आहेत "Joseph E. Stiglitz".
श्री. गिरीश कुबेर यांना याच दोन पुस्तकांचा आवर्जुन परिचय करुन देण्यासाठी  कारण ठरले ते आपले अर्थमंत्री चिदंबरम. अर्थमंत्र्यांनी त्यांचे या वर्षीचे अंदाजपत्रक (Budget) मांडताना," विकास सातत्यपुर्ण आणि सर्वसमावेशक हवा असेल तर समानतेचा आग्रह धरले जाणे अत्यावश्यक आहे. कोणत्याही देशासाठी सर्वाधिक मोलाची साधनसंपत्ती असते ती त्या देशातील मनुष्यबळ." हे वाक्य़ उद्‌धृत केले होते. हे खरेतर श्री. जोसेफ स्टिगलिटस यांच जागतीकीकरणामुळे होणार्‍या विपरीत परीणामाच्या अनुषंगाने केलेले भाष्य आहे. श्री. जोसेफ कोणी सर्वसामान्य व्यक्तिमत्व नाही. ते अर्थतज्ञ असुन त्यांनी अमेरिकेचे माजी अध्यक्ष बिल क्लिंटन यांचे प्रमुख सल्लागार म्हणुन आणि त्या नंतर जागतिक बॅंकेत मोठ्या पदावर काम केलेले आहे.
याच श्री. जोसेफ स्टिगलिटस यांनी आपल्या सरकारच्या किराणा क्षेत्रातील परदेशी  (FDI) धार्जिण्या धोरणावर टीका केली होती. भारताने किराणा क्षेत्रातील परदेशी गुंतवणुकीस अजिबात परवानगी देवू नये हे त्यांच मत लक्षात घेता आपल्या अर्थमंत्रांनी वरील वाक्य़ उच्चारणे यातील विरोधाभास सहजच ध्यानी येतो.
दुसरं महायुद्ध संपता संपता बड्या देशांनी दोन महत्वाच्या संस्था जन्माला घातल्या. जागतीक बँक  आणि आंतरराष्ट्रीय नाणेनिधी. श्री. स्टिगलिटस हे या दोन्ही संस्थांच्या विरॊधातील कडवे टीकाकार आहेत. या दोन्ही संस्था आणि अमेरिका हे तिघेही बंधमुक्त जागतिकीकरणाच्या बाजुने आहेत. त्यातच जागतीक बँक ही अमेरिकेच्या हातातील बाहुली आहे हे लक्षात घेतल तर आपल्या देशात बंधमुक्त जागतिकीकरणाचे समर्थन करणारे तथाकथित विचारवंत प्रत्यक्ष-अप्रत्यक्षरीत्या कोणाच्या बाजुने ढोल पिटत आहेत हे लक्षात येत.
श्री. जोसेफ स्टिगलिटस हे म्हणतात," कोणत्याही बाजारच्या धोरणांमध्ये फायदा अनुस्युत असतो. जागतिकीकरण्याच्या बाजारपेठेत देखिल फायदा गृहीत आहे. या फायद्यामध्ये काही मुठभर लोकांचेच हितसंबंध असतात. एका अर्थाने या धोरणांतुन मागच्या दाराने मक्तेदारीचा शिरकाव होतो. त्यामुळे निर्माण होणार्‍या असमानतेमुळे विकासदर आणि कार्यक्षमता  या दोन्हीवर विपरीत परिणाम होतो. असमानतेमुळे अनेकांना संधी मिळत नाही आणि संधी नाकारणे म्हणजे राष्ट्रासाठी अमोल असलेल्या साधनसंपत्तीचा, म्हणजेच मनुष्यबळाचा अपव्यय."
श्री. जोसेफ स्टिगलिटस पुढे जे काही म्हणतात त्यावर आपल्या देशातील सर्वच संवेदनशील माणसांनी आणि बिगर राजकीय संघटनांनी मग त्या सामाजिक संघटना असोत वा कामगार संघटना असोत यांनी भविष्यातील धोके विचारात मनन केल पाहिजे अस मला वाटतं. ते म्हणतात," बंधमुक्त जागतिक बाजारपेठेत व्यवस्थेच्या उतरंडित असलेल्यांना संधिच मिळत नाही. कारण सार्वजनिक व्यवस्थेवर अवलंबुन नसलेले  मध्यमवर्गीय  आणि त्यावरचे श्रीमंत हे सरकारवर एकत्त्रितपणे दबाव आणतात आणि स्वत:च्या पोटाला चिमटा बसणार नाही अशीच कररचना ,अर्थधोरणे आणतात. त्यामुळे सरकारचा सार्वजनिक , सामाजिक सेवांवरील खर्च कमी होतो. परिणामी शिक्षण , दळणवळणाची  साधने अशी गरिबांसाठी  अत्यावश्यक असलेल्या बाबींसाठी पैसाच उपलब्ध होत नाही."
श्री. कुबेर या संदर्भात आपले मत मांडताना म्हणतात,"  या जागतिकरणामुळे निर्माण होणार्‍या आर्थिक समस्येला कोणतही एक उत्तर असु नये. चीन, मलेशिया,दक्षिण कोरिय़ा आदी देशांनी नव्या आर्थिक धोरणांच्या आधारे प्रगती करताना सब घोडे बारा टक्के या प्रमाणे नवा आर्थिक विचार स्विकारला नाही. तो आपल्यासाठी खास बेतुन घेतला. बाजारपेठेतील मनमुराद मॊकळेपणा कोणीही दिला नाही... अगदी अमेरिकेने देखिल नाही. तेव्हा श्री. जोसेफ स्टिगलिटस म्हणतात त्या प्रमाणे बाजारपेठीय मुक्त व्यवस्थेचा  पुरस्कार करणार्‍यांवर देखिल राजसत्तेच नियंत्रण हवं. अन्यथा या असमानतेच ही जागतिकीकरण होवु लागतं."
      तेव्हा या वेळच्या २ मार्चच्या सदरामध्ये , श्री. जोसेफ स्टिगलिटस यांनी त्यांच्या २ पुस्तकां मधुन मांडलेल्या अभ्यासपुर्ण विचारांचा परिचय करुन देण्याच्या निमित्याने श्री. कुबेर हे आपल्या देशातील सर्वसामान्य व असंघटीत जनतेस भविष्यात असलेल्या धोक्यांची सहजपणे जाणिव करुन देतात हेच त्यांच यश आहे हे निश्चित......

***आधार आणि श्रेय  : श्री. गिरीश कुबेर यांचं लोकसत्ता शनिवार दि. 2 मार्च 2013 मधील "बुक-अप" हे माहितीपूर्ण सदर.
*** मुळ लेखाचा दुवा (Link) : http://www.loksatta.com/sampadkiya-news/globalization-of-inequality-72442/
 

११ फेब्रु, २०१३

आपली मायबोली.... एक अभिजात भाषा.....




आपल्या मायबोली "मराठी" ला अभिजात भाषा म्हणुन मान्यता मिळावी या करीता  महाराष्ट्र शासनाने एक समिती गठीत केल्याची माहिती मी माझ्या या पुर्वीच्या लेखात दिली होती.जेष्ठ साहित्यीक श्री.रंगनाथ पाठारे यांच्या अध्यक्षते खालील या समितीने त्यांचा संशोधनपर अहवाल तयार केला असुन तो माननीय मुख्यमंत्राकडे पुढील महिन्यात सादर केला जाणार आहे.
समितीने हा अहवाल तयार करताना सुमारे हजाराहुन अधिक ग्रंथांचा अभ्यास केलेला आहे. या अभ्यासपुर्ण अहवालातले निष्कर्ष सप्रमाण सिद्ध करतात की.....
·       मराठी भाषा ही संस्कृतपासुन नव्हे तर वैदीकपुर्ण बोली भाषांपासुन निर्माण झाली आहे.
·       ती सातशे-आठशे वर्षे जुनी नव्हे तर २ हजार वर्षापासुनची भाषा आहे.
·       जगातील दहाव्या क्रमांकाची भाषा असलेल्या मराठीच्या ५२ बोलीभाषा आहेत.
·       मराठी भाषा ७२ देशांमध्ये बोलली जाते.
·       सर्वसामान्यपणे ज्ञानेश्वरी, लीळाचरित्र,विवेकसिंधु हे मराठीतले आद्यग्रंथ मानले जात असलेतरी ते आद्यग्रंथ नाहीत. ते मराठी भाषा समृद्ध करणारे श्रेष्ठ ग्रंथ आहेत.
·       पैठण येथील हाल या सातवाहन राजाने संपादीत केलेला गाथा सप्तशती हा मराठीतला आद्यग्रंथ असुन तो २ हजार वर्षांपुर्वीचा लिहीलेला आहे.
·       विनयपिटक या अडीच हजार वर्षापुर्वी उत्तर भारतात लिहिलेल्या बौद्ध धर्मग्रंथामध्ये महाराष्ट्र हा प्रदेशवाचक उल्लेख आहे.
·       श्रीलंकेत दिपवंश आणि महावंश हे दोन ग्रंथ सिंहली भाषेत २ हजार वर्षापुर्वी लिहीले गेले त्यात मराठी भाषकांचा उल्लेख आढळतो.
·        जुन्नरच्या नाणेघाटात प्राचिन शिलालेख आढळलेला आहे. तो ब्राम्ही लिपीत आणि महाराष्ट्री पाकृत मध्ये असुन, २२०० वर्षापुर्वीच्या या शिलालेखात मराठी बोलणार्‍यांचा उल्लेख ,’महारठीनो’ असा केलेला आहे.
·       विदर्भातील वाशिमच्या असलेल्या गुणाढ्य यांनी पंजाबमध्ये मध्ये जाउन २ हजार वर्षापुर्वी बृहत्कथा ग्रंथ लिहिला. पैशाची या प्राकृतभाषेत लिहीलेल्या या ग्रंथातील अनेक प्रकरणे ही मराठीत आहेत.
·       प्राकृत मराठी,महारठी,मरहट्टी, देशी,महाराष्ट्री आणि मराठी असे मराठी भाषेचे वेगवेगळे नामोल्लेख केले जात असले तरी ती एकच भाषा आहे.
      तेव्हा या अभ्यासपुर्ण अहवालातुन सिध्द होणारे निष्कर्ष पाहाता मायबोली मराठीला केन्द्र सरकारकडुन ’अभिजात भाषा’ म्हणुन निश्चितच मान्यता मिळेल अशी खात्री वाटते. या पुर्वीच अभिजात भाषा म्हणुन मान्यता मिळालेल्या भाषा फक्त चारच असुन त्या तमिळ,तेलगु, कन्नड आणि संस्कृत या आहेत. त्या मध्ये आपल्या मायबोलीचा समावेश होणार आहे ही निश्चितच अभिमानास्पद बाब आहे.
      तरी या पुढे प्रत्येक मराठी भाषीकाने मायबोलीचा अभिमान बाळगणे आणि मराठी भाषिक म्हणुन जन्मास आलो हे अत्यंत भाग्याचे मानणे यात काहीच गैर नाही हे निश्चित....
जय महाराष्ट्र जय मराठी.  

*** आधार: लोकमत शनिवार दि. ९ फेब्रुवारी २०१३ मधिल बातमी.

१८ नोव्हें, २०१२

३० सप्टें, २०१२

अभिजात भाषा – मायबोली मराठी

 

 

मराठी भाषेला ’अभिजात’ भाषा म्हणुन मान्यता मिळावी या करीता महाराष्ट्र शासनाने एका समितीची स्थापना केल्याची माहिती मराठी भाषेत ब्लॉग लिहीण्यार्‍या तसेच  मायबोली मराठी भाषेवर अत्यंत प्रेम करणार्‍या तुमच्या-माझ्या सारख्या अनेक मायबोलीकरांना नसण्याचीच शक्यता आहे.खरं सांगायच म्हणजे अशी समिती असल्याची व एखाद्या भाषेला ’अभिजात’ भाषा म्हणुन मान्यता मिळण्यासाठी कोणते निकष आहेत या विषयीची माहिती सर्वप्रथम मला श्री. अनिल गोरे (मराठीकाका) यांच्या कडुन आलेल्या ई-मेल मधुन मिळाली.ही माहिती ब्लॉगवर आज टाकु उद्या टाकु असे करता करता ४-६ महिने पाहाता पाहाता निघुन गेले.पण याच संदर्भात रविवार दि.२३ सप्टेंबर २०१२ च्या लोकसत्ता मधिल लोकरंग या पुरवणीतील ’पडसाद’ या सदरात प्रसिध्द झालेल्या श्री.प्रविण धोपट यांच्या पत्राने या विषयाची माहिती मायबोलीकरांना करुन देणे मराठी भाषेच्या अस्तित्वासाठी व तिच्या प्रगतिसाठी अत्यंत गरजेचे असल्याची भावना माझ्या मनात निर्माण झाली.

मराठी भाषेला ’अभिजात’ भाषा म्हणुन केन्द्र सरकार कडुन मान्यता मिळण्यासाठी फक्त मराठी अस्मितेचे ढोल वाजवुन काम होणार नाही.एखाद्या भाषेला ’अभिजात’ भाषा म्हणुन मान्यता मिळवण्यासाठी ती भाषा सुमारे १५०० ते २००० वर्षांपासुन अस्तित्वात असल्याचे पुरावे सादर करावे लागतात. यात लिखित पुराव्यांना खुप महत्व आहे. लिखित पुरावे हे कागद, भूर्जपत्र, ताडपत्र,ताम्रपट,शिलालेख किंवा लाकडी खांब-तुळई या वरील कोरलेला मजकुर या स्वरुपात असतात.

काळाच्या ओघात बहुतांश लिखीत पुरावे नष्ट होण्याची शक्यता असते.त्यातच आपला महाराष्ट्र हा लढवय्यांचा प्रदेश. हिंदुस्तानाच्या रक्षणाच्या दृष्टीने सतत सज्ज असलेल्या या प्रदेशावर परकीय आक्रमकांचे वारंवार हल्ले झाले.औरंगजेब स्व;त २६ वर्षे या प्रदेशात मराठी सत्ता नष्ट करण्यासाठी तळ ठोकुन होता. अंतत: स्वत;च या मातीत नष्ट झाला पण त्याच्या वा एकंदरीत मुस्लिम आक्रमकांच्या देवळे ,शिल्प यांची तोडफोड करणे वा नालंदा-तक्षशीला या सारख्या विश्वविख्यात  विद्यापिठांना जाळुन नष्ट करणे या विघातक कृत्यांमुळे आपल्या देशातील लिखित अशी बहुमोल ज्ञानसंपदा मोठ्या प्रमाणात या पुर्वीच नष्ट झालेली आहे.

त्यामुळे भाषेचा बोलण्यासाठी वापर करताना वापरल्या जाणार्‍या शब्दांची इतर भाषां मधील शब्दांशी तुलना करून त्यापैकि कोणती भाषा अधिक जुनी या बाबत काही परिस्थितिजन्य पुरावे देता येतील का यावर अभ्यासकांनी विचार करावा असे आग्रही मत श्री गोरे यांनी मांडले आहे.

त्या अनुषंगाने श्री गोरे काका यांनी स्व:ताचे निरीक्षण खालील प्रमाणे मांडले आहे. ते म्हणतात,

स्वत;चे शरीर ,खाण्याचे पदार्थ,शेती,स्वत:चे घर,नातेवाईक या सबंधीचे शब्द कोणत्याही भाषेत प्रथम निर्माण झाले असणार. त्यानंतर कपडे, सण,देवदेवतांची नावे,विज्ञान,तंत्रज्ञान इत्यादि सबंधीचे शब्द निर्माण झाले असतील.स्वत;चे शरीर ,खाण्याचे पदार्थ ,शेती,स्वत:चे घर, नातेवाईक या सबंधीचे बहुसंख्य मराठी शब्द छोटे आणि जोडाक्षर नसलेले साधे शब्द आहेत. उदा; कान ,नाक, मन ,मान, घसा, इत्यादि शरीरा बाबतचे तर आई, बाबा, मामा, काका, भाऊ, ताई, माई, दादा इत्यादि नातेसंबंधा बाबतचे.तसेच लुगडे ,धोतर ,चादर ,सदरा ,उपरणे इत्यादि कपड्या बाबतचे शब्द असे अनेक मराठी शब्द साधे आणि सोपे आहेत.

एकंदरीतच मुळ मराठी शब्द हे साधे आणि सोपे असून जोडाक्षर असलेले बहुतांश शब्द हे अन्य भाषांतून मराठीत आलेले दिसतात. अनेक वस्तु,भावना,संकल्पना यासाठी मराठीत  साधे ,सोपे शब्द फार पूर्वीच वापरले गेल्याने त्यानंतर निर्माण झालेल्या इतर भाषांना याच कारणांसाठी नवीन शब्द निर्माण करावे लागले जे अर्थातच अधिक गुंतागुतीचे व क्लिष्ट आहेत. या परिस्थितीजन्य पुराव्यावरून मराठी भाषा खूप जुनी असावी असे श्री गोरे यांचे प्राथमिक निरीक्षण आहे.

तर अभिजात भाषा कोणत्या व मराठी भाषेला अभिजात भाषा म्हणून मान्यता मिळवणे महत्वाचे का या बाबत श्री प्रविण धोपट त्यांच्या पत्रात म्हणतात :

भारतात एकूण ३० अधिकृत भाषा असून त्यापैकि ४ भाषांना अभिजात भाषांचा दर्जा मिळालेला आहे. त्या ४ भाषा आहेत, संस्कृत,कन्नड, तमिळ आणि तेलगू .त्यामुळे त्या भाषांच्या विकासासाठी केंद्र सरकारकडून प्रतिवर्षी ५०० कोटी त्या त्या राज्यांना मिळतात.त्यातील १० टक्के म्हणजे सुमारे ५० कोटी त्या भाषांच्या साहित्य संमेलंनांसाठी ती राज्ये खर्च करतात.तर मराठी भाषेच्या साहित्य संमेलांनासाठी आपले महाराष्ट्र राज्य सरकार प्रतिवर्षी फक्त २५  लाख देते तर त्यावर ही वादंग आणि चर्चा होते.मराठी भाषेला अभिजात दर्जा मिळाला तर तिच्या विकासासाठी देखिल प्रतिवर्षी ५०० कोटी केंद्रा कडून मिळतील आणि त्यातील १० टक्के म्हणजेच ५० कोटी रुपयात परदेशातही अत्यंत थाटामाटात माय मराठीच साहित्य संमेलन साजरा करता येईल.

मराठी भाषेला अभिजात भाषा म्हणून मान्यता मिळवण्यासाठी महाराष्ट्र शासनाने स्थापन केलेल्या समितीने अथक परिश्रम करून मराठी भाषा गेल्या अडीच हजार वर्षापासून  अस्तीत्वात असल्याचे पुरावे जमवले आहेत.या समितीने केलेल्या संशोधनानुसार दोन हजार पाचशे वर्षापूर्वीच्या ‘विनयपिटक’ या बौद्ध ग्रंथात महाराष्ट्रचा उल्लेख आहे.दीड हजार वर्षापूर्वीच्या श्रीलंकेतील सिंहिली लिपीतील ‘दीपवंश’ आणि ‘महावंश’ या ग्रंथात महाराष्ट्री भाषेचा उल्लेख आहे.या पुराव्यांमुळे मराठी भाषेला अभिजात भाषा म्हणून मान्यता मिळायला हवी.वरुची या पाणींनीच्या समकालीन विद्वानाने प्राकृत भाषांच व्याकरण लिहिलं.त्यान शोरशनी, पैशाची, अर्धमाधगी आणि महाराष्ट्री या प्रकृत भाषांच व्याकरण लिहिलं .त्यातला महत्वाचा उल्लेख म्हणजे ‘शेष महाराष्ट्रिवत’  हा नियम.त्यानुसार सर्व प्राकृत भाषांचे उरलेले नियम मराठी प्रमाणे होते.भांडारकर प्राच्यविद्या संशोधन संस्थेत असलेली ८० प्राचीन हस्तलिखिते या पुराव्यांना बळकटी देतात.सातवाहनांच्या काळातील ‘गाथसप्तशती’ हा मराठीतला आद्यग्रंथ आहे. भारतातल्या येकुण हजार लेण्यांपैकी आठशे लेणी महाराष्ट्रात आहेत आणि या लेण्यांमधील सर्व शिलालेख मराठीत आहेत.

तेव्हा मराठी साहित्य संमेलनाच्या निमित्याने  सहभागी होणारे सर्व लेखक, कार्यकर्ते, विश्लेषक, अभ्यासक, विचारवंत, पत्रकार, मराठी भाषेचा अभिमान असलेले सर्वसामान्य मायबोलीकर आणि  साहित्य संमेलनाचे ‘सन्माननीय’ विरोधक या सर्वांनी या पुढील साहित्य संमेलांनापूर्वी माय मराठीला अभिजात भाषेचा दर्जा मिळेल या करिता एकजुटीने प्रयत्न केले पाहिजेत.कारण आपल्यात अनेक मुद्द्यांवर मतभेद असू शकतात पण आपल्यात एक समान धागा आहे तो “ अमृततेही पैजा जिंके” त्या मराठी भाषेचा.

तसच भावनेच्या भरात आपल्याला आपली भाषा श्रेष्ठ आणि अभिजात वाटण ही गोष्ट निराळी आणि त्याला अधिकृत  राजमान्यता मिळवणं हे वेगळं. भाषा आहे तिथे भली बुरी साहित्य निर्मिती होत राहणारच. त्यामुळे भली-बुरी साहित्य संमेलनही व्हायलाच हवीत पण कशी .....

२५ लाख नव्हे तर ५० कोटी खर्चून, अत्यंत थाटामाटात आणि दिमाखात, आपल्या राजस माय मराठीला शोभेल अशी.

जय महाराष्ट्र , जय मराठी

 

आपला

मैत्रय१९६४

 

 

 

आभार आणि श्रेय

 

१)     श्री अनिल गोरे ( मराठीकाका) ,भ्रमणध्वनी ९४२२००१६७१,

ई-मेल marathikaka@gmail.com

२)     श्री प्रविण धोपट यांचे या संदर्भात रविवार दि.२३ सप्टेंबर २०१२ च्या लोकसत्ता मधिल लोकरंग या पुरवणीतील ’पडसाद’ या सदरात प्रसिध्द झालेले पत्र. 

 

टीप : मराठी भाषेला अभिजात भाषेचा दर्जा मिळवा या बद्दल फेसबुकवर वा तत्सम माध्यमांव्दारे व ई—मेल द्वारे कृपया प्रसार करा ही विनंती. या लेखातील श्री.गोरे यांची माहिती  “लाल” रंगात तर श्री प्रवीण धोपट यांची माहिती “ हिरव्या” रंगात जाणीवपूर्वक  दिलेली आहे.